Mathilde van 85 was voor Els de directe aanleiding om met huidhonger aan de slag te gaan. Haar partner was overleden en ze woonde alleen in een verzorgingstehuis. “Ze had knuffelberen bij haar bed staan, maar ze was het kotsbeu om daarmee te knuffelen, zei ze. ‘Ik wil een echt lijf vastpakken.’”
Mathilda had te maken met een combinatie van emotionele eenzaamheid, sociale eenzaamheid en huidhonger. “Ze miste haar partner, had geen netwerk en miste het fysieke contact met mensen. Ze voelde zich als een eiland tussen een zee van mensen.” Mathilda is niet alleen. Voor haar boek Aanraking in tijden van huidhonger sprak Els met verschillende ouderen.
Nood
Els: “Huidhonger is geen luxeprobleem. Het is nood aan affectieve aanraking. Het is een basisbehoefte van onze eerste zucht tot onze laatste adem.” Maar wat moeten we met die kennis?